Κεντρική
<<τις Κυριακές από νωρίς στα καφενεία και έπειτα γήπεδο στοιχήματα καβγάς,,>>. Κάθε φορά που ακούω αυτούς τους στοίχους έρχονται στο μυαλό μου διάφορες εικόνες από ένα μέρος το οποίο έχει επηρεάσει την ζωή πολλών από εμάς. Για την ακρίβεια εκεί η ζωή πήρε νόημα ,εκεί γεννήθηκε η ΑΕΚ που γνωρίσαμε και αγαπήσαμε ,εκεί τα Κυριακάτικα απογεύματα άφηναν για λίγο την μελαγχολία που τα διέπει (λόγο ότι έρχεται η Δεύτερα) και έπαιρναν μια διαφορετική (αλλιώτικη) μορφή . αρχικά οι εικόνες μου περιορίζονται στον εξωτερικό χώρο του γηπέδου με την μυρωδιά από τα <<βρώμικα>> των καντίνων τα κιτρινόμαυρα κασκόλ αλλά και την καμπάνα της Αγίας Σοφίας που συνόδευε τους θεατές μέχρι να μπουν στο παλάτι. Για την ακρίβεια δεν είναι ένα οποιοδήποτε παλάτι αλλά το δικό μας. Οι μεγαλύτεροι κρατάνε ένα απλό κασκόλ και στο μυαλό τους έρχονται οι εικόνες της προσφυγιάς και του ξενιτεμού. Από την άλλη πλευρά οι μικρότεροι σε ηλικία φοράνε την ένδοξη φανέλα με τον δικέφαλο και χαραγμένο στην πλάτη το όνομα κάποιου από τα παλικάρια μας. Έπειτα σιγά σιγά εμφανίζονται και οι πρώτες φανέλες με την μπόμπα της ORIGINAL και τα παιδιά της που είναι έτοιμα να δώσουν τον δικό μας χαρακτηριστικό και συνάμα τόσο διαφορετικό και τόσο μοναδικό παλμό στην εξέδρα. Είναι πλέον όλα έτοιμα να ξεκινήσει το παιχνίδι ή όπως μου αρέσει να το αποκαλώ εγώ η δική μας γιορτή. Το γήπεδο είναι γεμάτο από ανθρώπους όλων των ηλικιών και όλων των κοινωνικών τάξεων που είναι έτοιμοι και περιμένουν με ανυπομονησία να γίνει μια καλή φάση ή ακόμα καλύτερα να μπει ένα γκολ ώστε να πεταχτούν επάνω και να αγκαλιάσουν τον αδερφό που είναι δίπλα τους . έτσι ήταν οι άνθρωποι στο γήπεδό μας, έβλεπαν γύρω τους αδέρφια όχι όπως σήμερα στο άδειο παγωμένο και καταστροφικό για την ομάδα οακα. Μετά τα συναισθήματα άλλαζαν και οι φωνές έπαιρναν το πάθος που χρειαζόταν για να φοβίζουν τους αντιπάλους και να ενώνουν τους φιλάθλους μας περισσότερο. Όσο περνά η ώρα μέσα στο Νίκος Γκούμας τόσο ξεκινάς να νοιώθεις αυτό το διαφορετικό, αυτό το αλλιώτικο. Είσαι εκεί όπου τίποτα άλλο δεν έχει σημασία ,εκεί που δεν χωράνε χουλογκανισμοί ,εκεί που δεν υπάρχει κανένας Μπέος κανένας παράγοντας και κανένας που μπορεί να χαλάσει αυτό το μαγικό της ατμόσφαιρας. Είσαι εκεί που υπάρχει μόνο αγάπη , φωνή και συναίσθημα , εκεί που η αγάπη για την ομάδα είναι τόσο μεγάλη που δεν έχει σημασία το ποιοι παίζουν και τέλος εκεί που αποδεικνύεται ότι τελικά είναι όντως διαφορετικό ναείσαι ΑΕΚ. Τα προβλήματα ξεχνιούνται όλα και την θέση τους παίρνουν τα όνειρα οι φιλοδοξίες και η πεποίθηση ότι <<ναι>> είμαι στο παράδεισο. Θα μπορούσα να μιλάω ώρες πάνω σε αυτό το θέμα για τον τόπο που τα όνειρά μας αυτή τη στιγμή έχουν γίνει μπάζα γιατί είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι το δυνατότερο πιοτό ήταν το Νίκος Γκούμας που το πίναμε τις Κυριακές και χάναμε το νου μας. Αγαπάω αυτό τον τόπο τόσο πολύ παρόλο που την μοναδική φορά που έχω πάει το γήπεδο δεν ήταν εκεί. Ότι λέω το έχω γνωρίσει από απλούς αληθινούς ανθρώπους που έχουν την ίδια φλόγα με εμένα μέσα στην καρδιά.
Υ.Γ: αυτό το άρθρο θέλω να το αφιερώσω σε όσους με έμαθαν για αυτό το γήπεδο και ιδιαίτερα τον αδερφό μου (μας ενώνει κιτρινόμαυρο αίμα) Γιώργο για τα υπέροχα βίντεό του και τις ιδιαίτερες internetικές (προς το παρών) συζητήσεις μας.
