Κεντρική
Για πολλοστή φορά έχει μπει... αντίστροφη μέτρηση. Ή προχωράμε όπως είμαστε ή θα κάνουμε τον Δεκαπενταύγουστο... Μεγάλη Παρασκευή. Δεν υπάρχουν άλλοι δρόμοι. Δυστυχώς. Αν η ΑΕΚ καταφέρει και ξεπεράσει όλο αυτό που έχει, αποκτήσει ξανά το δικαίωμα να κάνει μεταγραφές και μπει σε μία πιο ευνοϊκή ρύθμιση προς την Εφορία, τα δεδομένα θα είναι άλλα από εκεί και στο εξής. Θεωρώ ότι ναι μεν θα είναι πιο δύσκολα (εντάξει, συμφωνώ, πάρα πολύ πιο δύσκολα), αλλά θα έχουμε μπροστά μας μία μεγάλη προοπτική: Μία ΑΕΚ που πρώτα η ιστορία έχει (κατά)κρίνει αυτούς που την έφεραν σε αυτή τη μαύρη κατάσταση, που ξεκινά προσπάθεια να γίνει «καθαρή», που αρχίζει από το «μηδέν» αγωνιστικά, που έδιωξε αρκετούς παίκτες απ' αυτούς που (αν θυμάστε καλά) πολλοί έβριζαν για την ποιότητά τους και ότι δεν κάνουν για την ΑΕΚ. Προσωπικά, έγραφα, ότι δεν έχουμε πάρει το μάθημά μας: να φύγει ο ένας να φύγει ο άλλος, αλλά... ποιος να έρθει; Τώρα θα το ζήσουμε όλο αυτό στο 100%! Όμως όποιος καθίσει και πει, για παράδειγμα σε παίκτες τύπου Κοτσαρίδη ή Αρκούδα ή δεν ξέρω ποιον άλλον που θα μπαίνει στο γήπεδο και θα... ματώνει τη φανέλα, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, ότι «δεν κάνουν για την ΑΕΚ», «που πάμε με δαύτους» και άλλα τέτοια χαριτωμένα, καλό (για την ψυχολογία όλων) να κοιταχθεί στον καθρέφτη να τα βρει με τον εαυτό του, να διώξει τη μιζέρια από μέσα του, να πιστέψει επιτέλους σε κάτι, να αναρωτηθεί αν εκτός του κραξίματος έχει πει ποτέ του καμιά καλή κουβέντα και το βασικότερο όλων (όταν τα κάνει όλα αυτά) τι θεωρεί πιο σοφό και δίκαιο: να δοθεί και μία και δύο και τρεις ευκαιρίες στα ελληνόπουλα της ΑΕΚ ή να τα στήσει στον τοίχο με την πρώτη, τη δεύτερη ή την τρίτη στραβή.
Στο μυαλό μου έχω μία ΑΕΚ που μπορεί να δημιουργηθεί και να γίνει η πιο αγαπησιάρικη που υπήρξε ποτέ! Σίγουρα με αυτό το ρόστερ δεν πας πουθενά. Αλλά θα έρθουν παίκτες, όταν κι εφόσον ξεπεραστεί το θέμα με τη φορολογική ενημερότητα (που θα πέρναμε όποτε θέλαμε... Σταύρο). Μπορεί και να παραμυθιάζω τον εαυτό μου. Αλλά προτιμώ να σκέφτομαι θετικά, να πιστεύω σε κάτι, να ονειρεύομαι και να ελπίζω, από το να σκοτώνω δύο φορές τον εαυτό μου: πρωτίστως με την κατάσταση που επικρατεί στην ΑΕΚ και δευτερευόντως με άσχημες σκέψεις του στυλ «θα σωθούμε;». Ναι, ρε θα σωθούμε!
Μπορεί λοιπόν να δημιουργηθεί μία ομάδα ακόμα πιο αγαπησιάρικη και από αυτή του 2004. Θέλει τύχη σίγουρα, θέλει 2-3 νίκες για να πάρουμε τα πάνω μας και στην πρώτη γκέλα ενότητα και στήριξη στα πιτσιρίκια. Θυμάμαι, όταν φτάσαμε στο απόγειο της ξεφτίλας (ελπίζω να μη ζήσουμε μεγαλύτερη) όταν έγινε επίσημο πια ότι η ΑΕΚ δεν πήρε αδειοδότηση και δεν θα παίξει φέτος στην Ευρώπη είχα γράψει «πιτσιρίκια καλό κουράγιο και ματώστε τη φανέλα». Ε, λοιπόν, αυτοί οι μικροί που έχουν την τιμή να φοράνε την πιο περήφανη φανέλα στην Ελλάδα δεν τους αξίζει η... προδοσία πριν τους δοθεί η ευκαιρία.
Θέλω να πιστεύω (ναι, μπορεί να υπερβάλω για πολλούς, αλλά σας εξήγησα...) ότι απ' όλο αυτό μπορεί να βγει κάτι καλό: Σε ένα - δύο χρόνια να βλέπουμε μία ΑΕΚ νέα, φρέσκια, με ταλεντάκια που γίνονται «άντρες» φορώντας την πιο αντρίκια φανέλα! Δεν παίζουμε στο... Καμπιονάτο. Στην Ελλάδα βρισκόμαστε. ΑΕΚ είμαστε...
Εννοείται φυσικά ότι πρέπει να γίνουν σωστές επιλογές και σε βασικές θέσεις. Ο Βλάχος δουλεύει αυτές τις πρώτες ημέρες στην ανάπτυξη από τα πλάγια. Μου ακούγεται περίεργο καθώς ο μόνος εξτρεμ που μένει (με την προϋπόθεση ότι έχει φύγει... ήδη ο Λεονάρντο) είναι ο Σιαλμάς. Το πρόβλημα είναι κυρίως στην επίθεση. Γι' αυτό και ο φορ που θα έρθει, ίσως στην ΑΕΚ θα έπρεπε να το σκεφτούν πολύ πολύ σοβαρά πριν κλείσουν τον Μάντζιο. Ο Τσιάρτας έχει διασυνδέσεις πολλές στο εξωτερικό και ειδικά στην Ισπανία - λέω τώρα...! Και γράφω πάλι, ότι εφόσον οι 2-3 αυτές μεταγραφές που μπορούν (όταν έρθει και η φορολογική ενημερότητα) να γίνουν, ολοκληρωθούν σωστά και παράλληλα έρθουν 3-4 παίκτες από την Εθνική Νέων, οι πιθανότητες να φτιάξει κάτι καλό ο Βλάχος είναι αρκετά μεγαλύτερες απ' αυτές που πιστεύουν πολλοί. Πρώτα και πάνω απ' όλα βέβαια η φορολογική ενημερότητα και το "44"...
Αυτά. Από αύριο ξεκινάω την καλοκαιρινή μου άδεια. Να ξεφύγουμε λίγο από την καθημερινή τριβή, όμως εννοείται ότι συνεχώς η ΑΕΚ θα είναι στο μυαλό. Δεν γίνεται αλλιώς. Στην πιο δύσκολη στιγμή της, η ΑΕΚ έχει την ανάγκη όλων. Όπως και όσο μπορεί ο καθένας. Όταν με το καλό γυρίσω (αρχές Αυγούστου) ίσως πολλά να έχουν κριθεί. Ελπίζω να μιλάμε για ευχάριστα και να περιμένουμε τα καλύτερα. Με μάχες που θα δοθούν. Όπως πάντα. Εξάλλου, αν δεν πιστέψεις και δεν παλέψεις για να γίνεις ξανά αυτό που πρέπει και αξίζεις, δεν κάνεις τίποτα. Ή μάλλον κάνεις: μιζεριάζεις, «σκοτώνεις» την ψυχή σου. Να προσέχετε τους πολύτιμους εαυτούς σας και την μεγαλύτερη αγάπη του κόσμου... Κουράγιο ΑΕΚΑΡΑ. Όλα για κάποιο λόγο γίνονται. Και κάποια στιγμή θα επιστρέψουμε...
ΥΓ: Όποιος δεν θέλει να μείνει σε αυτή την ΑΕΚ να πάει στο καλό. Τώρα ή ποτέ πρέπει να γίνει ξεσκαρτάρισμα. Παίκτες που ήθελαν να γίνει η... δική τους ΑΕΚ και έπειτα απειλούν (και μάλιστα δις), δεν κάνουν για την ΑΕΚ που περιμένουμε να δούμε του χρόνου: Μία ΑΕΚ που δεν θα ξενερώνει γι' αυτό που είναι και θα παλεύει ΟΜΑΔΙΚΑ και ΣΥΝΟΛΙΚΑ να σηκωθεί ξανά στα πόδια της και να αρχίσει να τρέχει. Καλή τύχη στην... Κορέα.
